Расейскае махлярства

Зараз адміністрацыя Абамы кажа, што расейскае махлярства па новай дамове аб стратэгічных наступальных узбраеньнях ня мае значэньня. Амэрыка па-ранейшаму будзе мець значную колькасьць ядзернай зброі і расейцы ніколі не пачнуць атаку. Дазвольце расейцам падманваць, калі гэта ім так падабаецца. Ад махлярства няма ніякай карысьці. Што расейцы зробяць з такой перавагай? Яны нападуць? Адміністрацыя кажа, што гэта ніколі ня здарыцца, бо ў ядзернай вайне нельга перамагчы. Такую вайну ніхто ня будзе весьці. Калі амэрыканскі бок здольны ўдарыць тузінам ракет у адказ па расейцах, гэта стане канцом сьвету. Будучыні ня будзе ні ў каго. Так што няхай расейцы падманваюць.

Наш расейскі аракул

Паўночнакарэйскі дыктатар Кім Чэн Ір гатовы да бою. Два дні назад паўночнакарэйскія ваенныя заявілі: “Мы не жадаем вайны, але калі Паўднёвая Карэя … паспрабуе напасьці на нас, Кім Чэн Ір загадаў нам завяршыць задачу па аб’яднаньні, якая засталася нявыкананай пад час [Карэйскай] вайны”. Але чаму там можа здарыцца вайна? У мінулым сакавіку Паўночная Карэя патапіла паўднёвакарэйскі карвэт. Гэтаму ёсьць некалькі верагодных тлумачэньняў. Магчыма, Паўночная Карэя выпрабоўвала прэзыдэнта Абаму. А магчыма, гэта была заплянаваная дывэрсія, бо Паўночная Карэя зьяўляецца хаўрусьнікам Ісламскай Рэспублікі Іран, а ўсім вядома, што Іран знаходзіцца ў прыцэле амэрыканскіх войскаў. Як магчыма ў дадзенай сытуацыі стрымаць “амэрыканскіх імпэрыялістаў”? Прымусіць Вашынгтон паверыць у тое, што вайна на Карэйскай паўвысьпе непазьбежная. Накіраваць амэрыканскія авіяносцы з Пэрсыдзкай затокі ў Японскае мора.

Сэмантычная ліквідацыя апазыцыі

Адказ Міхалу Банкоўскаму.

У адказ на крытыку Міхала Банкоўскага я прапаную наступнае прабачэньне. Так, я вінаваты ў тым, што называў Савецкі Саюз Расеяй, а Расею – Саветамі. Аж да 1991 года агульнапрынятае ўжываньне дазваляла так рабіць. Цяпер, вядома, гэта не зусім карэктна, і, калі б я быў вымушаны выкарыстоўваць толькі бездакорную і навуковую мову, я б не выкарыстаў ніякай мовы ўвогуле, бо дакладнай і навуковай мовы для гэтай тэму не існуе. Палітычныя тэмы заўсёды зьвязаныя з выкарыстаньнем агульных паняцьцяў і скарочаных выразаў, такіх як “дэмакратыя” ці “свабода”. Лічыцца, што мы ведаем, што маецца на ўвазе пад гэтымі словамі. Але агульнапрынятыя меркаваньні часта памылковыя. Давайце запытаемся. А што такое дэмакратыя? Што такое свабода? Дакладнага адказу няма, людзі наконт гэтага спрачаюцца. Можна таксама задацца пытаньнем: што такое таталітарызм? І што такое ў гэтым выпадку Расея, і як мы звычайна вызначаем краіну, уладу, урад? Ці павінны мы называць урад Расеі “Крамлём”? Але Крэмль – гэта толькі крэпасьць. Хіба мы можам разам з Уладзімірам Букоўскім сказаць, што Расея кіруецца уладай КГБ? Але як наконт расейскай арміі, Генэральнага штабу, ГРУ, МУС, чырвонай мафіі і тых усюдыісных таемных структур, якія на сёньняшні дзень утвараюць “падпольле” Камуністычнай партыі Савецкага Саюза? Тут мы знаходзім цэлы аркестар, але Букоўскі фіксуе сваю ўвагу толькі на першай скрыпцы. Перабежчык з КГБ Анатоль Галіцын распавёў нам 25 гадоў таму, якую музыку гэты аркестар зьбіраўся граць. Ён сказаў нам, хто павінен быць дырыжорам. Ён сказаў нам, што праграма дырыжора будзе камуністычнай.

Пачвара на дне прорвы

6 кастрычніка ў артыкуле пад назвай “Нямецкае пытаньне” Джордж Фрыдман са STRATFOR выліў збан халоднай лёгікі на плян Амэрыкі наконт будучыні НАТО. Падобна на тое, што Германія мае намер заблякаваць уступленьне ў НАТО Ўкраіны і Грузіі. Доўгатэрміновыя наступствы гэтага рашэньня ашаламляюць. “Паколькі НАТО дзейнічае на аснове кансэнсусу, – піша Фрыдман, – любая краіна альянсу можа эфэктыўна заблякаваць любога кандыдата на сяброўства ў НАТО”. Уварваньне Расеі ў Грузію прымусіла Нямеччыну заняць такую пазыцыю. Канфлікт у Грузіі вымусіў немцаў упарадкаваць іх геапалітычнае мысьленьне. Тое, што мы бачым цяпер, цалкам відавочна – Германія адварочваецца ад НАТО. Яны могуць называць гэта так, як ім падабаецца. Яны думаюць як немцы. Расейскі ўдар па Грузіі быў майстэрскім ходам, бо ён пасьпяхова зьмяніў напрамак палітычнай адчувальнасьці Германіі з НАТО-цэнтрычнага погляду на нямецкацэнтрычны. У Эўропе існуе пытаньне, якое стаіць перад усімі астатнімі, і на якое немцы павінны даць адказ. Або Эўропе будзе супрацьстаяць Расеі ў новай Халоднай вайне, або Эўропа стане партнэрам Расеі. Згодна лёгіцы Фрыдмана, Германія ўжо прыняла рашэньне аб партнэрстве з Расеяй.

Пагроза не ўсьвядомлена належным чынам

З канца Другой сусьветнай вайны “супэрдзяржавамі” называлі дзьве краіны: Злучаныя Штаты і Савецкую Расею. З тых часоў, як Савецкі Саюз разваліўся, аб Амэрыцы кажуць, як аб “адзінай супэрдзяржаве”. Моц Масквы абвалілася. Такім было ўспрыманьне Захаду ў канцы 1991 года. Праз семнаццаць гадоў, калі Халодная вайна зноў паднімае сваю выродлівую галаву, многія захоплены зьнянацку. Пераможаны Крэмль сабраў новы антыамэрыканскі блёк, улучна з Кітаем і Вэнэсуэлай. Гэта ажыцьцяўлялася даволі доўга, аднак ігнаравалася ў Вашынгтоне ў адпаведнасьці з культурай стратэгічнага адмаўленьня.

Бясспрэчная падрыхтоўка Расеі да вайны

Пачынаючы з 1998 года я адкрыта папярэджваў пра падрыхтоўку Расеі да вайны. Ідэя падрыхтоўкі да ядзернай вайны для большасьці амэрыканцаў зьяўляецца абсурднай, бо ў спажывецкім грамадзтве ідэя ядзернай вайны ня мае сэнсу. Як бы там ні было, падрыхтоўка Расеі да вайны была такой жа бясспрэчнай, якой яна застаецца і сёньня. Расея – гэта не спажывецкае грамадзтва. У канцы 1990-х гадоў Расея праводзіла рэканструкцыю велізарных бункераў, разьлічаных на ядзерную вайну, і будавала падземныя гарады. Такія бункеры і гарады могуць спатрэбіцца толькі ў выпадку будучай ядзернай вайны. Для краіны, якая па агульным меркаваньні была занадта беднай, каб марнаваць свае каштоўныя рэсурсы на штосьці настолькі дарагое, настолькі далёкае ад “нармальных” чаканьняў, гэта здавалася невытлумачальным. “Ну што ж, – паціснуць плячыма людзі. – Расейцы прывыклі рабіць падобныя рэчы. Гэта дае ім псыхалягічны камфорт. Няхай робяць тое, што хочуць. Гэта не павінна нас хваляваць”. Грамадзкасьць, аднак, не заўважыла той факт, што Расея працягвала парушаць пагадненьні па кантролі над узбраеньнямі. Яна не прызналася ў існаваньні ўсіх боегаловак, якімі валодала, і няма надзейных дадзеных, што іх ліквідавалі. Яна распрацоўвала новую сьмяротную біялягічную і хімічную зброю.